Ben ik geschokt door de uitspraken van Jambon ?

Maandag 18 april 2016 — Ik zou bijna zeggen: ‘Neen’! Ik had eigenlijk niets anders verwacht van een minister die sinds zijn aantreden racistische, fascistische en islamofobe uitspraken doet.

Echt dicht staat hij niet bij de mensen. Echt verenigen wil hij niet. Hij stigmatiseert liever. Een luisterend oor heeft hij ook al niet. En of hij voeling heeft met het dagelijkse leven? Ik betwijfel het. Onze minister van binnenlandse zaken heeft evenmin de gewoonte om te controleren of zijn uitspraken wel juist zijn.

Jan Jambon beseft niet wat zijn walgelijke discours veroorzaakt bij de mensen. Hij vergeet te vaak dat hij als minister van binnenlandse zaken de minister is van alle Belgen, ook van de moslims in ons land.

Wat nog het ergste is, is dat hij niet op het matje wordt geroepen door eerste minister Charles Michel. Ik heb nergens gehoord of gelezen dat de MR zich distantieert van de uitspraken van Jambon. Integendeel. Dat betekent dus dat onze regering gelooft dat een belangrijke groep van de moslimgemeenschap gedanst heeft de dag na de aanslagen. Dat kun je toch niet menen?

De moslims hebben de aanslagen van in het begin veroordeeld. Zijn zij gisteren mee opgestapt tijdens de Mars tegen de Haat en de Terreur, naast hun buren, om het terrorisme te veroordelen.  Zij hebben hun medeleven en steun betuigd aan de families van de slachtoffers. Van Marokko tot Syrië, zelfs in de vluchtelingenkampen zagen we verslagenheid. Jonge vluchtelingen die een verfrommeld A4 tje in de lucht steken met daarop: ‘Sorry Belgium’. En neen Meneer Jambon bij mijn weten hebben moslims niet gedanst of gefeest. Ik heb mensen zien wenen, ik heb mensen in shock gezien, verscheurd door verdriet, boos. Ik heb mensen gezien die een familielid hebben begraven. Maar dansen? Neen dat heb ik niet gezien.

In België wonen ongeveer 800 000 moslims. 1 % is een beduidend deel en dat betekent dus dat er 8000 moslims zouden gefeest hebben de dag na 22 maart. Ofwel weet meneer Jambon niet goed wat ‘beduidend’ betekent, ofwel wonen we niet in hetzelfde land.

Wat me ook shockeert is dat geen enkel dagblad, geen enkel radio- of televisiestation, geen enkel tijdschrift het nodig vond om moslim- volksvertegenwoordigers, moslims uit het verenigingsleven en medeburgers te laten vertellen over hun angst, hun verdriet. Dat soort verhalen verkoopt kennelijk niet zo goed.

Vandaag moeten we niets meer van u verwachten, meneer de minister. Misschien moet u een voorbeeld nemen aan die andere minister aan de andere kant van de wereld. Weet u dat Justin Trudeau, de eerste minister van Canada er alles aan doet om de verschillende gemeenschappen in zijn land samen te brengen, om samen sterk te staan.  Hij heeft beter begrepen dan u dat je een deel van de bevolking niet kan stigmatiseren of uitsluiten.