Inleefweek armoede

Brussels parlementslid Hannelore Goeman (sp.a) leeft een week met 60 euro

Zaterdag 3 maart 2018 — Eén op drie Brusselaars moet toekomen met maximum 60 euro per week.  Om te weten wat dat betekent is Hannelore Goeman (sp.a) de uitdaging van Welzijnszorg aangegaan om hetzelfde te doen. Met die 60 euro moest ze niet alleen haar eten, telefoon betalen, maar ook onverwachte kosten en haar ontspanning.

Hannelore Goeman: “Het was een zeer confronterende week: tellen, tellen en nog eens tellen en dan nog niet zeker zijn of ik op het einde van de week nog genoeg geld zou hebben om alle kosten te betalen. De goedkoopste voeding zoeken in de winkel betekent minder gezonde voeding kopen: etenswaren in blik zijn goedkoper dan vers fruit en groeten. Ik eet dan ook al de hele week lasagna. Onverwachte kosten zijn een ramp: als je ziek wordt en naar de dokter moet is dat een groot probleem. Als het niet echt levensbedreigend is, stel je dat bezoek dan maar uit en koop je gewoon pijnstillers.”

Volgens Hannelore Goeman is niet alleen de financiële kant moeilijk. Ook de eenzaamheid is niet te onderschatten. Je hebt geen geld om te ontspannen, om naar de bioscoop te gaan bijvoorbeeld of gewoon een glas te drinken met vrienden. En dus is de enige oplossing: thuis blijven want er is geen geld over om buiten te komen.

Hannelore Goeman: “Natuurlijk wist ik dat het moeilijk zou zijn. Maar dat het zo moeilijk was, heb ik onderschat. En dan had ik het geluk in een warm appartement te wonen in deze barkoude week en geen dringende uitgaven te moeten doen zoals aan kleren, kapotte huishoudtoestellen of onderhoud aan mijn fiets.  Na één week besef ik dat mensen in armoede zich moeilijk op iets anders kunnen concentreren dan proberen rond te komen. Constant puzzelen, afwegen wat hoeveel kost is een full time job.  Je hebt echt geen tijd om iets anders te doen dan naar goedkope oplossingen of gratis activiteiten te zoeken. Het is duidelijk dat je met dit budget niet gezond kan leven. Om nog maar te spreken van je ontspanning.  Het is een les die mij sterkt in mijn politieke overtuiging en die ik meeneem in mijn verder parlementair werk.”